Praktijkvoorbeeld

Het passend onderwijs is een feit en ik kan daar inmiddels over meepraten. Er zijn drie kinderen in mijn klas die extra ondersteuning nodig hebben en eerlijk gezegd: ik kom letterlijk handen tekort!

Doordat er geen extra handen zijn, voel ik me regelmatig handelingsverlegen. Hoe doe je dat met een kind met ADHD, een kind met een licht verstandelijke beperking dat zeer snel overprikkeld is en een kind met een traumatische ervaring? Nog even en dan loop ik achter met mijn lesstof.

Het gedrag van alle drie de kinderen is zorgwekkend, Kunst- en vliegwerk, dat is het en volgens mij kan dat niet  de bedoeling zijn. ik vind dat deze kinderen meer thuis horen op het speciaal onderwijs waar er meer aandacht en tijd is voor het gedrag dat ze vertonen.

Aan de andere kant kan ik me ook voorstellen dat ouders hier niet open voor staan, omdat er met de intelligentie van een paar kinderen niets mis is. Maar voor de rust in de klas en voor mezelf wens ik het anders.

Herken je dit?
Als je te maken hebt met passend onderwijs vereist dat flexibiliteit en aanpassingsvermogen.
Maar hoe doe je dat als het gewone lesprogramma al vol genoeg is? Waar haal je de extra tijd vandaan?
Ook hier is het antwoord dat een holistische benaderingswijze je zal helpen om het gevoel te hebben dat het je wel lukt. Daarnaast mag je accepteren dat niet alle kinderen iedere dag al je aandacht kunnen krijgen.

Terug naar Praktijvoorbeelden